Arhiva DitoreMar 17, 2017

0 187
  1. Një burrë i jep gruas së tij një qese të mbyllur e i thotë asaj: Merre këtë qese, e ke për detyrë të derdhësh atë që ka brenda para se të arrijë akshami, me kusht që mos ta hapësh qesen, as ta presish e as ta copëtoshë, përndryshe do jesh e shkurorëzuar. Kur erdhi mbrëmja ia dha qesen e zbrazur pa mos vepruar asnjë prej gjërave që ai ia kishte parandaluar, dhe kështu shpëtoi nga kushti i shkurorëzimit. Si?

PËRGJIGJJA: Kjo qese ka qenë prej pëlhure, që ishte e mbushur brenda me sheqer, kështu që e futi në ujë derisa sheqeri u tret, përmes vrimave të vogla të pëlhurës.

  1. Një person kishte shumë pasuri, prej llojit që duhet të jep zeqat, megjithatë dhjetë vite të tëra nuk dha asnjë dinarë, dhe në këtë periudhë nuk e kishte për obligim të jep.Si?

PËRGJIGJJA: Ky person i dha ato para një personi tjetër që ai t’ia ruan, dhe ai udhëton me pasurinë që ia kishtë dhënë, dhe u zhduk për dhjetë vite, personi që i takonin paratë e kërkon por nuk e gjen, e në këtë rast nuk e ka për obligim të jep zeqatin për këtë pasuri. Ngase prej kushteve të zeqatit është posedimi i plotë i pasurisë dhe mundësia për të menaxhuar me to si ai dëshiron.

  1. Çfarë thua për një person, musliman, i rritur dhe i shëndoshë, vdes, kështu që nuk i lahet xhenazja e as që i falet namazi?

PËRGJIGJJA: Ky person vdes si dëshmorë.

  1. Çfarë thua për në person, musliman, i shëndoshë, i rritur, i dhurohet një mish i cofëtinës që ta hajë, dhe i lejohet që të ushqehet me të edhe pse nuk është i urritr, e as në gjendje rrezikur për jetë?

PËRGJIGJJA: Këtij i është dhënë mish peshku, e i dërguari, sal-Allahu alejhi ve selem, ka thënë: “Uji (i detit) është i pastër, cofëtinat e detit janë hallall”.

Autor: Muhamed ibn Abdurrahman el Arifi

Pjesa e nëntëmbëdhjetë

albislam.com

NA NDIQNI NË