Faqja nuk u gjet
We're sorry, but the page you are looking for doesn't exist.
Kthehuni tek kryefaqja

ARTIKUJT E FUNDIT

0 128

Allahu thotë: “e kush i fal gjynahet përveç Allahut?”. (Ali Imran, 135)

Allahu i Madhëruar është el Gafur (Falës), Et Tevab (që pranon pendimin) er Rahim (Mëshirues), dhe Ai thërret në pendim, me fjalët: “Thuaj: “O robërit e Mi, që i keni bërë keq vetes me gjynahe, mos e humbni shpresën në mëshirën e Allahut! Allahu, me siguri, i fal të gjitha gjynahet. Vërtet, Ai është Falësi i madh dhe Mëshirëploti”. (Zumer, 53)

Allahu i Plotfuqishëm u ka dhuruar robërve të Tij besimtarë gjëra që do t’ua shlyejnë atyre veprimet e këqija dhe do t’i pastrojnë ata nga mëkatet, në jetën e kësaj bote… aq sa kur të dalin para Tij, të Plotfuqishmit dhe të Madhërishmit, në Ditën e Kijametit, ata do të dalin para Tij me regjistra të pastra dhe me peshore të rëndë (të punëve të mira) dhe do të hyjnë në Xhenet, pa u dënuar, me një premtim prej Tij, i Madhëruar qoftë Atij.

Ibën Kajim, Allahu e mëshiroftë, ka thënë: “Për mëkatarët janë tre lumenj të mëdhenj me të cilat pastrohen në këtë botë; nëse nuk arrijnë të pastrohen, do të pastrohen në lumin e xhehenemit në Ditën e Kijametit, ato janë: lumi i pendimit (teubes) të sinqertë, lumi i veprave të mira që i fshijnë gjynahet që e rrethojnë dhe lumi i sprovave të mëdha që i shlyejnë ato. Pra, nëse Allahu i dëshiron të mirën robit të Tij, Ai do ta pastrojë atë në njërën nga këto tre lumenjë. Ky person del Ditën e Kijametit i freskët dhe i pastër, kështu që nuk do të ketë nevojë për pastrimin e katërt.” (Medarixh es-Salikin).

Këto pra janë gjërat që i shlyejnë mëkatet dhe i largojnë veprat e këqija: pendimi i sinqertë, shumë vepra të mira dhe fatkeqësitë apo sprovat me të cilat goditet robi besimtar. Sa i përket (pendimit të sinqertë), ai është pendimi i sinqertë dhe i pastër, dhe që synohet që robi të pendohet për mëkatet e tij dhe të vendosë që të mos kthehet më në mëkat.

Hasan El-Basriu, Allahu e mëshiroftë, ka thënë: “Kjo do të thotë që njeriu të ndjejë keqardhje për atë që ka bërë më herët dhe është i vendosur se nuk do ta bëjë më.”

Ky pendim duhet të bashkohet me katër gjëra, të cilat janë: “kërkimi i faljes me gjuhë, largimi me trup (fizikisht), vendosmëri të mos kthehet më, dhe shpërngulja nga shoqëria e keqe.” (Medarixh es-Salikin).

Për të qenë një pendim i sinqertë, pra i dëlirë dhe vetëm për Allahun e Madhëruar, duhet të përfshijë tre gjëra:

E para: përgjithësimi i të gjitha mëkateve dhe përfshirja e tyre në atë mënyrë që të mos lihet asnjë mëkat pa u përfshirë.

E dyta: vendosmëria dhe sinqeriteti i plotë në lidhje me të, në atë mënyrë që nuk mbetet asnjë hezitim, asnjë fajësim për dikë tjetër, asnjë pritje e dembeli, por përkundrazi e bashkon vullnetin dhe vendosmërinë, për të përshpejtuar në pendim.

E treta: largimin e papastërtive dhe të metave që e pengojnë sinqeritetin e pendimit, dhe shfaqjen e saj që të jetë vetëm për shkak të frikës ndaj Allahut, drosë ndaj Tij, dëshirës për atë që Ai ka dhe frikës nga ajo që Ai ka.” (Madarixh es-Salikin).

Ky është lumi i parë për pastrimin e mëkateve në këtë botë dhe është e nevojshme që secili prej nesh të pendohet me atë pendim të sinqertë, siç na ka urdhëruar Allahu i Madhëruar, duke thënë: “Ai do t’ju shpjerë në kopshtet nën të cilët rrjedhin lumenj.” (Tahrim, 8).

Kushdo që pendohet, me këtë pendim është një premtim nga Allahu se Ai do t’ia shlyejë mëkatet e tij dhe do ta futë në Xhenet me bujarinë dhe fisnikërinë e Tij.

Sa i përket (veprave të mira që shlyejnë të këqijat), është thënia e Allahut të Madhëruar: “Vërtet, veprat e mira i fshijnë ato të këqijat.” (Hud: 114)

Veprat e mira të shumta fshijnë shumë vepra të këqija dhe ngrenë gradat njeriut; Veprat më të mira që i afrohet njeriu Allahut të Madhëruar janë obligimet (farzet) me të cilat Ai na ka ngarkuar, si; namazi, agjërimi, zekati dhe haxhi. I dërguari, paqja e mëshira e Allahut qofshin mbi të, tha: “Çfarë mendoni nëse në derën e njërit prej jush do të ishte një lumë në të cilin ai lahej pesë herë në ditë, a do të mbetet ndonjë gjë nga papastërtia e tij? Ata thanë: Nuk mbetet asgjë nga papastërtia. Kështu njejtë janë pesë namazet ditore; përmes tyre Allahu i fshin mëkatet” (Buhariu dhe Muslimi).

Sa i përket (fatkeqësive, sprovave shlyese), ato janë ato sprova dhe mundime që i ndodhin besimtarit dhe ai bën durim me to, duke e pastruar kështu nga mëkatet dhe veprat e tija të këqija dhe xheneti është shpërblimi i tij, siç ka thënë Allahu Madhëruar: “Ky virtyt u dhurohet vetëm atyre që durojnë dhe vetëm atyre që kanë një fat të madh.” (Fussilet: 35). I dërguari, paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të, ka thënë: “Madhështia e shpërblimit është me madhështinë e sprovës, dhe nëse Allahu i Madhëruar e do një popull, Ai e sprovon atë, kush është i kënaqur do të jetë Ai i kënaqur me të, e kush është i pakënaqur do të ketë zemërimin.” (Sahih El-Xhami’).

Besimtari nuk tregohet i pakënaqur me caktimin dhe gjykimin e Allahut, por përkundrazi pajtohet me sprovat, sepse në të ka të mira, siç na ka thënë Pejgamberi, paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të, kur tha: “Sa e çuditshme është çështja e besimtarit; Të gjitha punët e tij janë të mira dhe kjo nuk vlen për askënd përveç se për besimtarin. Nëse e godet një e mirë, ai është mirënjohës (falënderon) dhe kjo është e mirë për të, e nëse e godet ndonjë e keqe, ai bën durim dhe kjo është e mirë për të.” (Muslim: 2999).

Njeriu i suksesshëm është ai, të cilin Allahu e udhëzon në ata tre lumenj, kështu që ai noton dhe lahet te të gjitha ato për t’u pastruar nga mëkatet e tij në këtë botë para se të dënohet për to në Ditën e Kijametit në Xhehenem. Ai, paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të, ka thënë: “Çdo gjë që e godet besimtarin: sëmundje, lodhje, mërzi, lëndim, pikëllim saqë edhe gjëmbi me të cilin shpohet, është shkak që Allahu t’ia shlyej mëkatet.”

Përkthim hoxhë Shpend Zeneli

0 115

I dërguari (alejhiselam) ka thënë: “Banorët e Xhenetit (do të rreshtohen) në njëqind e njëzet rreshta, tetëdhjetë prej të cilëve janë nga ky umet dhe dyzet nga të gjitha umetet e tjera.”

Transmetues: Burejde ibn El-Husejb el-Eslemi |Burimi: Sahih El-Tirmidhi, numri: 2546 | Vlerësimi i hadithit: Sahih

Allahu i Plotfuqishëm e nderoi umetin islam dhe i dhuroi mirësi dhe mëshirë, dhe për të nderuar të dërguarin e Tij, e bëri këtë umet me numrin më të madh të njerëzve që hyjnë në Xhenet.

Në këtë hadith, i dërguari i Allahut (alejhi selam), thotë: “Banorët e Xhenetit janë njëqind e njëzet rreshta, prej të cilëve tetëdhjetë janë nga ky umet”, që do të thotë: tetëdhjetë rreshta nga umeti islam, dhe dyzet prej umeteve tjera”, që do të thotë: dyzet rreshta nga popujt e tjerë, duke rritur kështu numrin e umetit islam nga gjysma deri në dy të tretat e rreshtave të përgjithshëm që hyjnë në Xhenet.
Një nderim nga Allahu i Madhëruar për këtë umet.
Një nga komentet thotë: Tetëdhjetë rreshta janë të barabartë me dyzet rreshta, kështu që umeti do të jetë gjysma e numrit, edhe sikur të shtohej numri në rreshta, (por që numri i përgjithshëm të jetë gjysma e tjerëve) sikur që shpresonte i dërguari i Allahut të ishte numri i umetit të tij; Si në një hadith tjetër, ku thotë: “A do dëshironit të jini një e katërta e banorëve të xhenetit? Ata thanë: dhe bëmë tekbire. A dëshironi të jini një e treta e banorëve të xhenetit? Ata thanë: dhe bëmë tekbire. Pastaj tha: un shpresoj të jini gjysma e banorëve të xhenetit, dhe do t’ju tregoj për këtë, muslimanët në mesin e jobesimtarëve do të jenë si një qime e bardhë tek kau i zi, apo si qimja e zezë tek kau i bardhë.”

Por, ajo që duket është se rreshtat janë të barabartë me njëri-tjetrin.
Njashtu thuhet: se shpresa e Pejgamberit (alejhi selam) ishte që numri i umetit të arrijë gjysmën e banorëve të xhenetit, e Allahu i dha atij më shumë seç shpresonte. Begati nga Allahu i lart Madhërishmit.

Allahu na bëftë prej tyre

Përkthim Hoxhë Shpend Zeneli

0 423

Teksti i hadithit:

Ebu Hurejra (radijAllahu anhu) transmeton dhe thotë: “Ishim të ulur te Pejgamberi (alejhi selam), kur tek ai erdhi një burrë dhe i tha: “O i Dërguari i Allahut! Jam shkatërruar!” I Dërguari i Allahut (alejhi selam) e pyeti se ç’i kishte ndodhur. Ai i tregoi: “Kam rënë mbi gruan time (bëra marrdhënie) ditën gjatë Ramazanit.” I Dërguari i Allahut (alejhi selam) e pyeti: “A mund të lirosh një skllav?” Ai i tha: Jo. E pyeti: “A mund të agjërosh dy muaj rresht?” Ai i tha: Jo. E pyeti: “A mund të ushqesh gjashtëdhjetë të varfër?” Ai i tha: Jo. Pejgamberi (alejhi selam) heshti, kur pas pak, ashtu siç ishim, i sjellin Pejgamberit (alejhi selam) një kosh plot me hurma. Ai pyeti: “Ku është ai që më pyeti më parë?” Ai u përgjigj: “Unë (ja ku jam këtu)!” Ai (alejhi selam) i tha: “Merri këto dhe jepi sadaka.” Burri i tha: ” A t’ia jap ndokujt që është më i varfër se unë?! Betohem në Allah! Nuk ka familje mes dy maleve të saj (Medines) që të jenë më të varfër se unë.” Pejgamberi (alejhi selam) buzëqeshi sa iu dukën dhëmballët, pastaj i tha: “Ushqe me të familjen tënde.” Buhariu me numër (1936) dhe Muslimi me numër (1111).

Dobi nga hadithi:

1- Hadithi tregon për dobin e uljes me njerëz të ditur dhe me vlerë, siç ka thënë transmetuesi: “Derisa ishim ulur me të Dërguarin e Allahut”, dhe nga kjo ulje njeriu përfiton sikur që është e njohur.

2- Kuptimi i dukshëm i hadithit është se ky njeri nuk i kishte përshëndetur me selam dhe ndoshta arsyeja është për shkak të habisë së tij e nuk i përshëndeti me selam, për shkak të seriozitetit dhe urgjencës së temës.

3- Hadithi tregon se personi që kërkon fetva shkon te myftiu në vendin e tij dhe përpiqet derisa të arrijë tek ai. Për shkak se çështja lidhet me fenë, kështu që burri shkoi te Pejgamberi (alejhi selam)

4- Burri ua ndërpreu bisedën njerëzve që ishin ulur dhe në bazë të kësaj lejohet të ndërpritet biseda nëse ka nevojë, si në tregimin e këtij njeriu.

5- Hadithi tregon se ndeja ku qëndronte i dërguari, (alejhi selam), ishte e hapur për këdo që dëshironte të hynte, dhe në përputhje me rrethanat, dijetari duhet të jetë në pritje të njerëzve.

6- Hadithi tregon se dijetari duhet të jetë i dobishëm për njerëzit dhe të lëshojë fetva gjatë kohës kur i kërkohet. Kur i ndodhi ngjarja, njeriu shkoi te Pejgamberi (alejhi selam) dhe kjo i bën njerëzit të lidhen me dijetarin dhe e bënë atë më afër me ata.

7- Mospërmendja e emrit të burrit kur ai ka një çështje të turpshme, nëse deklarimi i emrit të tij nuk rezulton në një çështje të rëndësishme, prandaj Ebu Hurejra nuk e përmendi emrin e burrit dhe Pejgamberit (alejhi selam) nuk e pyeti si quhej.

8- Në hadith, lejohet të thuash “unë jam shkatërruar” për veten, nëse ka arsye për këtë, dhe për këtë arsye Pejgamberi (alejhi selam) nuk e qortoi.

9- Në hadith, potencohet rëndësia e kërkimit të sqarimit për fjalë të paqarta, njeriu tha: “Unë jam shkatërruar”, andaj Pejgamberi (alejhi selam), edhe e pyeti për këtë.

10- Tregon për përdorimin e fjalëve alegorike dhe jo përmedjen e drejtpërdrejtë për atë që është e turpshme dhe e keqe që të përmendet, prandaj burri tha: kam rënë me bashkëshorten time, dhe në një transmetim: kam fjetur me bashkëshorten time, e ai nuk ka deklaruar asgjë tjetër.

11- Thënia e burrit: “U shkatërrova” tregon se veprimi i tij ishte i qëllimshëm, sepse ai e dinte se ai kishte bërë atë që do ta shkaktonte vdekjen e tij. Prandaj, nuk vlen të argumentohet me kuptimin e përgjithshëm të hadithit, e të thuhet se edhe ai i cili ka harruar kërkohet që të bëjë shpagimin.

12- Në të kuptohet se, njeriu i prezanton dhe i tregon sinqerisht dijetarit atë që i ka ndodhur.

13- Serioziteti i njeriut për të gjetur një zgjidhje, kjo vërehet te insistimi i tij në këtë.

14- Në hadith  theksohet se duhet të kërkohet një zgjidhje për problemet me të cilat ballafaqohet njeriu dhe thjesht fshehja e tyre dhe heshtja për to nuk e zgjidh problemin. Ky njeri nuk e fshehu këtë çështje, por pyeti Pejgamberin (alejhi selam).

15- Hadithi tregon se është në rregull që një person që kërkon zgjidhje për një problem të deklarojë mëkatin e tij dhe të zbulojë atë që fshihet në çështjen e tij.

16- Gjithashtu tregon se përmendja e një mëkati si pendim nuk është e dënueshme dhe nuk është e kundërshtueshme.

Thënia e burrit: “Jam shkatërruar” dhe në transmetim “u dogja”, tregojnë se rënia në mëkate konsiderohet shkatërrim.”

17- Hadithi tregon se ai që pranon mëkatin nuk fajësohet për mëkatin e tij dhe as nuk dënohet, mjafton pendimi, rrëfimi dhe kërkesa për të dalë nga ajo që ndodhet.

18- Hadithi tregon se mëkatari duhet të pendohet për mëkatet e tij dhe për këtë arsye njeriu erdhi i penduar dhe tha: “Unë jam shkatërruar”, që është fjalë që tregon keqardhje dhe djegie në zemër, dhe keqardhja është faza e parë e pendimit.

19- Në hadith, dijetari të cilin e pyesin njerëzit nuk duhet të zemërohet me pyetjet e tyre, edhe nëse ato janë të shumta dhe të ndryshme, gjë që kërkon që dijetari të jetë i mëshirshëm ndaj tyre.

20- Hadithi tregon se njeriu që e pyet pyetjen duhet të jetë i sinqert në atë që thotë për veten e tij. Në hadith, njeriu potencoi varfërinë, pamundësinë për të agjëruar dhe mungesën e një robi për të liruar, dhe me gjithë këtë i dërguari (alejhi selam), nuk i kërkoi dëshmi.

21- Hadithi tregon se myftiu fillon duke përmendur shlyerjen e mëkatit përderisa dihet vendimi mbi atë vepër, i dërguari (alejhi selam) nuk e përmendi gjykimin e marrëdhënieve gjatë ditës së Ramazanit. Sepse njeriu këtë e dinte, për sa i përket situatës dhe prandaj mjaftohet me përmendjen e shlyerjes.

22- Në hadith potencohet qartë se marrëdhëniet intime gjatë ditës në Ramazan e prishin agjërimin.

23- Hadithi tregon se shlyerja e marrëdhënieve seksuale është sipas renditjes; Sepse Pejgamberi, (alejhi selam), e renditi shlyerjen për njeriun dhe nuk e la mundësinë që ai të bënte përzgjedhjen e tyre.

Kjo është një çështje për të cilën dijetarët u ndanë në dy mendime: E sakta, siç duket – dhe Allahu e di më së miri – është se shlyerja bazohet sipas renditjes dhe jo sipas zgjedhjes, bazuar në dialogun ndërmjet të dërguarit (alejhi selam)dhe njeriut.

24- Pejgamberi, (alejhi ve selem), e ka urdhëruar njeriun që të lirojë një rob dhe nuk e ka përcaktuar nëse duhet të ai besimtar apo jo, dhe në bazë të kësaj dijetarët kanë dy mendime për këtë çështje: A kushtëzohet besimi për lirimin robit, për zbatimin e shlyerjes së gabimit për atë që ka kryer marrëdhënie inteme gjatë ditës në Ramazan, apo nuk kërkohet?

Çështja është kogja diskutabile për shkak të fuqisë së provave dhe origjina e saj është një çështje themelore nga çështjet e shkencës së usulit, e cila është:

Nëse arsyeja ndryshon dhe vendimi është i njëjtë, a vlen absolutja për të kufizuarin?

Ajo që ka më shumë gjasa – dhe Zoti e di më së miri – është se për arsyen e marrëdhënies gjatë ditës në Ramazan kushtëzohet të lirohet një rob besimtar në analogji me shlyerjet e tjera.

25- Në hadith thuhet se dy muajt janë të njëpasnjëshëm si shlyerje për marrëdhënie gjatë ditës në Ramazan, kështu që nuk lejohet ndërprerja e tyre, pos vetëm me arsyetim, sipas asaj që ka thënë Pejgamberi (alejhi selam): “a mund të agjërosh dy muaj rresht?”

26- Po ashtu hadithi përcakton se numri i të varfërve është gjashtëdhjetë të varfër, duke u bazuar në thënien e tij, (alejhi selam): “A ke mundësi të ushqesh gjashtëdhjetë të varfër?” Bazuar në këtë, nuk vlen të ushqehen tridhjetë të varfër për dy ditë, sepse numri është i përcaktuar.

27- Në hadith thuhet se ata të cilëve u jepet ushqimi si shlyerje për gabimin e përmendur, janë kategoria e të varfërve.

28- Thënia e përgjithshme e të dërguarit, (alejhi selam), “ushqimi i gjashtëdhjetë të varfërve” dhe pohimi i burrit për varfërinë tregon se kriteri i varfërisë dhe nevojës kthehet tek ajo që është e njohur tek njerëzit, se kush llogaritet i varfër apo nevojtar; sepse i dërguari (alejhi selam), e përdori fjalën “i varfër” dhe ia besoi kuptimin e saj beduinëve, dhe sigurisht që ai e kuptoi fjalën sipas zakonit dhe kuptimit të tij.

29- Hadithi tregon se tregimi i një personi për varfërinë e tij, gjendjen e tij të dobët financiare dhe kushtet e tij të jetesës nuk hyn në kategorinë e ankesave të qortueshme, dhe kjo është arsyeja pse njeriu ia përmendi varfërinë e tij të dërguarit (alejhi selam)

30- Hadithi tregon për lejueshmërinë e të thënit “jo”, që të mos merr përsipër diç që nuk do të mund ta realizojë.

31- Hadithi tregon se një musliman pyet dhe interesohet për fenë e tij, edhe nëse pyetja e tij është prej pyetjeve për të cilat njeriu mund të turpërohet, kështu që personi i turpshëm dhe arroganti nuk mund të fitojnë njohuri.

32- Hadithi tregon mundësinë për të pyetur në prani të njerëzve, dhe se lejohet të përmendet publikisht, pasi burri e përmendi pyetjen e tij në mesin e shumë njerëzve, siç mund të kuptohet nga transmetuesi. duke thënë: “Ndërsa ishim ulur me të Dërguarin e Allahut”,  i dërguari (alejhi selam) tha: “Ku është pyetësi? Nëse numri do të ishte i vogël, nuk do të mungonte nga vërejtja.

33- Nga hadithi mund të nxirret se lejohet të ulesh për një kohë të gjatë me një person nëse nuk shkakton dëm. Njerëzit ishin ulur me të dërguarin (alejhi selam) para se të vinte njeriu dhe burri qëndroi të ulet me ta derisa të dërguarit, (alejhi selam), i sollën një enë me hurma, dhe nuk ka dyshim se kjo ulje është mjaft e gjatë.

34- Hadithi tregon për lejueshmërinë e thënies “Unë.” Kur njeriu e pyeti të dërguarin (alejhi selam): “Ku është pyetësi?” burri tha: “Unë jam”.

Përkundrazi, është e urryer të thuhet “unë” kur kjo është një formë krenarie dhe arrogance, ashtu siç tha shejtani: “Unë jam më i mirë se ai”.

35- Hadithi tregon për marrjen në konsideratë të prioriteteve, i dërguari, (alejhi selam), i tha burrit: “Merre këtë dhe jepe sadaka”, edhe pse kishte të varfër që ishin më të varfër se ky. Mirëpo, ky njeri ka dashur ta pastrojë përgjegjësinë e tij dhe gabimin e tij, kështu që i dërguari (alejhi selam), i dha përparësi ndaj të tjerëve.

36- Nga hadithi merret se dijetarët janë të obliguar që t’i plotësojnë nevojat e njerëzve pa u zgjatur apo zvarritur. Sapo njeriu iu ankua të dërguarit (alejhi selam), ai i tha: “Merre këtë dhe jepe sadaka”.

37- Hadithi përfitohet që të kërkojmë mirë në mënyrën e duhur, burri kërkoi ushqim për familjen e tij në mënyrë të përshtatshme dhe ia arriti qëllimit. Sa dobi janë humbur për shkak të mënyrës së keqe !.

38- Hadithi tregon për lejueshmërinë e të qeshurit para njerëzve përderisa nuk e cenon etikën e tij. I dëgruari (alejhi selam) qeshi në mesin e njerëzve derisa iu shfaqën dhëmbët.

39- Sipas thënies se e qeshura e tij, (alejhi selam), ishte shenjë habie për gjendjen e burrit; Kjo tregon se është e lejueshme të qeshësh në rast habie dhe se nuk bën njeriu ta bëjë këtë në rast nënçmimi.

40- Hadithi tregon për daljen e dhëmbëve gjatë qeshjes para të tjerëve dhe se kjo nuk cenon burrërinë.

41- Kuptimi i dukshëm i hadithit tregon se lejohet të kërkohet ushqim apo pasuri për atë që është në nevojë.

42- Hadithi përmban shpjegimin e një karakteristike që njeriu e ka, e cila është lakmia dhe kërimi i furnizimit, pasi burri kërkonte rrugëdalje nga mëkati që bëri, ai filloi të kërkonte ushqim për familjen e tij. Megjithatë, i dërguari (alejhi selam), e trajtoi këtë situatë në një mënyrë të lartë, që tregon për mënyrën e trajtimit të karakteristikave apo cilësive të natyrshme të njeriut.

43- Hadithi flet edhe për dhembshurinë e dijetarit për njerëzit dhe të qenit i butë me ta, duke përfshirë edhe ata që kanë rënë në mëkat dhe i janë zhytur në mëkate.

44- Në hadith aludohet se mëkati ka nxehtësi për besimtarin dhe për këtë arsye njeriu tha, si në disa transmetime: “Unë u djega.” Dhe kështu është besimtari me mëkatet, sheh se ato e djegin atë dhe për shkak se janë shkatërruese, siç tha njeriu: “Unë jam i shkatërruar” dhe kjo ndjenjë është ajo që e bën besimtarin sa herë që bën mëkat, të jetë i penduar, i kthyer dhe duke kërkuar falje. Në të kundërtën, njeriu që është i pandjeshëm dhe i pakujdesshëm ndaj mëkateve të tija, e bën që ato të vazhdojnë dhe të shtohen dhe nuk u kushton vëmendje atyre.

45- Hadithi tregon për lejueshmërinë e bërjes së shumë pyetjeve nga nevoja, Pejgamberi, (alejhi selam), bëri tri pyetje të njëpasnjëshme: “A mund të gjesh një rob të lirë?” Pastaj tha: “A mund të agjërosh për dy muaj rresht?” Pastaj tha: “A mund të ushqesh gjashtëdhjetë të varfër?” Kjo është për shkak të nevojës për të.

Ndalimi i të bërit shumë pyetje në thënien e tij, (alejhi selam): “Ai ndaloi të bëhen shumë pyetje”, i referohet pyetjeve që janë të kota, në këtë mënyrë kuptohen të dy mënyrat e bërjes së pyetjeve.

46- Hadithi tregon se lejohet që një dijetar të pyesë të tjerët për sekretet dhe punët e tyre nëse është e nevojshme.Pyetjet e Pejgamberit, (alejhi selam) kishin të bënin me punët private të një njeriu të lidhura me gjendjen e tij financiare dhe aftësinë fizike, dhe arsyeja për këtë është që fetvaja të jetë e qëlluar.

47- Myftiu duhet t’u jep fetva të tjerëve në mënyrë të detajuar dhe jo në mënyrë të përgjithësuar. Pejgamberi (alejhi selam) , nuk ishte një fetva e përgjithshme dhe e paqartë, por ai i jepte pyetësit kuptimin dhe njohurinë e duhur.

48- Hadithi tregon se shlyerja e marrëdhënieve seksuale gjatë ditës në Ramazan, bazohet në aftësi, prandaj Pejgamberi (alejhi selam) : “A mund të agjërosh dy muaj rresht?” Në bazë të kësaj, vendimi sillet rreth shkakut të tij, qoftë për miratimin apo mos miratimin e vendimit, kush ka mundësi të agjërojë nuk kalon në ushqim, e kush nuk ka mundësi ushqen.

49- i dërguari, (alejhi selam), nuk e shtjelloi arsyen e paaftësisë së tij, nuk i tha: Pse nuk mund të agjërosh dy muaj, gjë që tregon se njeriu e thotë të vërtetën.

50- Pejgamberi (alejhi selam) nuk pyeti për gruan e burrit dhe për këtë arsye dijetarët u ndanë në mendime për këtë çështje: A duhet gruaja ta bëjë shpagimin?

Ka dy mendime, që të dy mendime janë të diskutueshmë dhe argumenti i atyre që nuk e detyrojnë është se i dërguari, (alejhi selam), nuk parashtroi pyetje për gruan e tij në këtë hadith, dhe ndoshta sekreti në këtë është se gruaja mund të ketë qenë e detyruar.

51- Në hadith theksohet ofrimi i ndihmës për mëkatarët dhe gjetja e zgjidhjeve për mëkatet dhe problemet e tyre. Pejgamberi (alejhi selam) qeshi edhe pse njeriu ishte fajtor dhe e ndihmoi të shlyente mëkatin e tij.

52-Në hadith theksohet mëshira e Allahut për robin e vet. Njeriu ra në gjynah dhe e shkeli shenjtërinë e muajit dhe me gjithë këtë Allahu i Madhëruar e furnizoi atë. I madhëruar dhe i pa të meta është Ai (Allahu) që mosbindja e mëkati i mëkatarve nuk i bën dëm fare, dhe bindja e të bindurve nuk i bën dobi Atij.

53- Nga hadithi kuptohet që lehtësimi është afër, kështu që të gjithë ata që janë goditur nga pikëllimi dhe brenga duhet ta dinë se lehtësimi i Zotit është afër. Njeriu ra në mëkat nga mungesa e vetëkontrollit, kështu që pas kësaj situate të vështirë erdhi lehtësimi i Zotit.

54- Në përcaktimin e mëkateve te robërit e Allahut, ekzostojë urtësi, që askush nuk e di përveç Tij, lavdërimi i qoftë Atij, dhe kjo kthehet të emri i Allahut (i Urtë), dhe prej urtësive të dukshme në këtë hadith është njohja e vendimeve ligjore (dispozitave e rregullave), përveç ushqimit që ka siguruar njeriu për shtëpinë e tij.

55- Ajo që vihet re është se burri është jashtëzakonisht i varfër, deri në atë pikë sa u betua se midis dy luginave të qytetit nuk kishte njerëz në një familje më të varfër se ata të shtëpisë së tij, e megjithatë ai vazhdonte jetën e tij normale. Me fjalë të tjera shqetësimi për jetën e vështirë nuk e ka penguar të praktikojë jetën e tij normale dhe kjo është nje nga trajtimet me te suksesshme për një njeri që e ka kapluar brenga, nuk duhet të le që shqetësimi apo brenda ta pengojë nga jetesa, sepse optimizmi, shpresa dhe harresa e shqetësimeve janë ato që e lehtësojnë gjendjen e tij.

56- Në hadith tregohet mënyra e sjelljes së beduinëve me Pejgamberin (alejhi selam), në një transmetim përmendet se ai është beduin dhe dëshmitë e rrethanave të veprimeve të këtij njeriu tregojnë se ai është një prej beduinëve, kështu që ai e ndërpreu bisedën, hyri pa kërkuar leje dhe fjalët e tij “u shkatërrova” “u dogja”, dhe beduinët kanë histori interesante dhe metoda më të veçanta me të dërguarin (alejhi selam).

57- Në hadith vërrehet heshtja para atij që është më i ngritur, derisa sahabët ishin ulur, asnjëri prej tyre nuk foli dhe as nuk e ndërpreu Pejgamberin (alejhi selam), dhe kjo ndihmon shumë për të dëgjuar diturinë dhe për ta kuptuar atë.

58- Në hadith theksohet se lejohet të thuash “mjerë për ty” për një njeri. Në një transmetim Pejgamberi, (alejhi selam), i tha një njeriu: “mjerë për ty.” Bazuar në këtë, Buhariu e ka titulluar një kapitull: Kapitulli thënia “mjerë për ty” për një njeri.

59- Në hadith, kuptohet se betimi i tepërt nuk është i dënueshëm nëse ka arsye, burri u betua dy herë: “Pasha Atë që të ka dërguar ty me të vërtetën, nuk mund të gjej asgjë tjetër” dhe e goditi qafën e tij, pastaj tha: “Pasha Allahun, nuk ka familje në mes të dy luginave të saj më të varfër se familja ime.” Bazuar në këtë, betimet e tepërta janë të dënueshme nëse janë pa ndonjë arsye, të panevojshme, ose të kota dhe pa dobi.

60- Një “arak” kosh me hurma, është e barabartë me (15) Sa’a, dhe një Sa’a është katër Mude (katër nga dy grushta), dhe në bazë të kësaj, çdo të varfëri i takon (një mud), sepse numri i të varfërve është (60), dhe dijetarët janë ndarë në mendime për këtë çështje:

Sa është sasia e ushqimit që duhet të jipet në shpagim?

Kushdo që thotë se shuma është (një mud) për çdo të varfër, argumentohet me këtë transmetim, dhe kush thotë se ajo që ka rëndësi është ushqimi në përgjithësi, duke u argumentuar me transmetimet e shumta për sasinë që janë transmetuar, gjë që tregon se ajo që synohet është të ushqehen të varfërit pa specifikuar një sasi të caktuar, dhe çështja është e lehtë në këtë, në dashtë Allahu.

61- Hadithi tregon se marrëdhëniet seksuale gjatë ditës në Ramazan janë të kufizuara në tre llojet e shlyerjes (shpagimit) dhe asnjë shpagim tjetër nuk është e detyrueshme për të.

62- Në hadith theksohet që, muslimani duhet të jetë i prirur për të mbrojtur vëllezërit e tij dhe të përpiqet që t’i ndihmojë që të lirohet nga vështirësia.  I dërguari (alejhi selam) nuk u mjaftua që vetëm ti jeo fetva atij, por ai u përpoq të pastronte përgjegjësinë e tij nga ajo që kishte të bëjë me të drejtën ndaj Zotit, dhe tha: “Merreni këtë dhe jepeni sadaka.” Kështu, muslimani është me vëllezërit e tij dhe kështu e adhuron njeriu Zotin e tij.

63- Në hadith theksohet se, myftiu duhet të tregojë vendimin dhe të shtjellojë hollësisht, e të mos japë dëshmi nga gjendja e dukshme e personit që kërkon fetva. Pejgamberi, (alejhi selam), e pyeti njeriun: A mund ta lirosh një rob?! A mund të dhurosh ushqim për gjashtëdhjetë të varfër?! edhe pse njeriu dukej i varfër, por Pejgamberi (alejhi selam) nuk ishte mjaftuar me gjendjen e dukshme, ngase ekziston mundësia të jetë i tillë, por ai e pyeti për aftësitë e tij.

64- Hadithi tregon për madhështinë e mëkatit të atyre që kryejnë marrëdhënie intime  gjatë ditës në Ramazan, pasi ligji i Sheriatit parasheh një shlyerje të rëndë për të, prandaj kërkojmë mbrojtje te Zoti nga mëkatet.

65- Hadithi tregon se shlyerja e çliron njeriun nga mëkati dhe kjo është pjesë e mëshirës së Zotit ndaj robërve të Tij.

66- Hadithi tregon se njeriu pasi ta pranojë sadakanë ai  e posedonë atë dhe e menaxhon si të dojë.

67- Hadithi tregon se kufijtë e qytetit të Medines janë midis dy luginave, siç tha ai: “Çfarëdo që është ndërmjet dy luginave të tij”.

68- Në hadith kuptohet që lejohet të kursehet ushqimi e të deponohet, bazuar në atë që Pejgamberi, (alejhi selam), i ka thënë burrit: “Ushqeje familjen tënde.” Dihet se sasia që e kishte pranuar nuk harxhohet për disa ditë.

69- Në hadith theksohet dhënia e dhuratës; sepse Pejgamberi (alejhi selam) i ka dhënë njeriut ‘arak’ me hurma.

70- Hadithi tregon se dhurata zotërohet edhe nëe kjo nuk shprehet me fjalë, si përshemull ti thuhet: merre tani është e jotja”.

71- Hadithi tregon se njerëzit e virtytshëm dhe bujarë janë të lakmuar nga bujaria e tyre, ndaj duhet të shtohen dhe pajisen me moral të mirë.

72- Në hadith thuhet gjithashtu se është e detyrueshme për atë që bën një kundërshtim me urdhrat e sheriatit të pyet, nuk lejohet që njeriu t’i le gjërat ashtu pa pyetur; Veprimi i tij mund të rezultojë në gjëra që nuk është mirë t’i lëmë pas.

73- Dijetarët janë ndarë në mendime për një çështje, e cila është:

Nëse personi që ka kryer marrëdhënie intime nuk mund t’i përmbushë tre format e shlyerjes së mëkatit, a do bie në këtë rast shlyerja? Apo i mbetet borxh?

Ka dy mendime, mendimi i atyre që thonë se shlyerja hiqet, argumentohen me atë se Pejgamberi, (alejhi selam), nuk i ka përmendur asgjë njeriut pasi njeriu përmendi se ai nuk mund ta bëjë asnjërën prje të trijave.

74- Shpagimi i përmendur në hadith vlen për atë njeri i cili kryen marrëdhënie intime me bashkëshorten e tij, me dijeni, pra nuk është si ai i cili nuk e di këtë dispozitë, apo ka harruar, apo  është i detyruar.

75- Marrëdhënie intime konsiderohet edhe nëse njeriu nuk nxjerr me epsh sekrecionin (spermën).

76- Nuk i lejohet një njeriu që të del në udhëtim, e të lirohet nga agjërimi me nijetin që të kryej marrëdhënie intime.

78- Ejakulimi jashta marrëdhënieve intime e prishin atë ditë të agjërimit, nëse është bërë ejakulimi me shkas, qoftë përmes prekjes, apo shikimit, e të tjera. Por që ai detyrohet me kompensimin e vetëm të asaj dite.

79- Ejakulimi në gjum, apo pa shkas nga vet personi nuk e prish agjërimin edhe nëse ndodh gjatë ditës kur është njeriu agjërueshëm.

80

81-Lejohet që pastrimi nga xhunubllëku të bëhet edh ekur njeriu është agjërueshëm, si në rastin, të jetë njeriu xhunub, e të pastrohet pas syfyrit, ose të jetë zgjuar gjatë ditën dhe vëren se ka ejakuluar, ai pastrohet gjatë ditës.

Këto janë tetëdhjetë përfitime nga ky hadith madhështor, duke lutur Zotin që të më bëjë dobi dhe të më hapë gjoksin ndaj dritës dhe udhëzimit, dhe paqja dhe mëshira e Zotit qofshin mbi të dërguarin tonë Muhamed.

Perktheu: Hoxhe Shpend Zeneli

0 590

Të përgjigjem, lutja e cila i bëri bashkë gëzimin dhe vajin në udhëtimin që mora për ta vizituar vendin ku buroi besimi të cilit i bindem. Ishte lutja që gjuha për herë të parë e shqiptoi në qiell me qëllimin e vetëm që në tokë ta arrij kënaqësinë e Atij nëpërmjet adhurimeve. Përmes saj e mësova ndjenjën të cilën e përjeton vizitori kur do ta vizitojë vendin e bekuar. Kjo e përbën pjesën e parë të lutjes profetike, mbase esencën e ndërtimit kuptimor të saj, që ngjyrë dhe kuptim i dha udhëtimit tim të jetës. Udhëtimit të jetës që ngjyrimin e mori duke e përjetuar ndarjen nga të afërmit gjatë të përshëndeturit me ta dhe synimit për të përmbushur një nga obligimet e Zotit. Ishte udhëtimi që zemra mori për t’iu përgjigjur thirrjes së Zotit, ndërkaq, bëri të dëgjohen vetëm rrahjet e saj të shoqëruar me lotin që vazhdimisht i lagte faqet. Dimrin që përjetoi zemra gjatë ndarjes, zakonisht i nxitur nga kontakti i shpeshtë me ta, së shpejti u shndërrua në verë nëpërmjet lutjeve që gjuha gjithnjë i thoshte. Ky ishte hapi që u pasua nga emocionet, kryesisht të shprehura me lot, që ndikoi ta ndiej freskinë në acarin e dimrit. Udhëtimi që shpalosi një faqe të re në jetën time, me të duke i dhënë edhe freski zemrës gjatë të kujtuarit, ndikoi që malli të mbetet në sy, ndërsa kujtimi të më shoqërojë në përditshmëri. Nisja drejt Qabesë sikur e ndante zemrën prej kësaj bote dhe e përqendronte drejt qëllimit të krijimit. Ndarjet që përfundojnë në bashkim për të kryer një obligim, e lehtësojnë sprovën e largësisë me njëri-tjetrin nëpërmjet të përmendurit të Tij. Kjo vizitë më la mendjen të robëruar për atë vend, ndërkohë në përditshmëri, jetoj në vendin tim. Ndërkaq, vendi i bekuar krijoi një ëndërr të paparë deri atëherë në mendje, meqë bëri që e thëna për të, tani të ndjehet dhe të përjetohet. Syri nuk arrinte dot t’i ndal lotët duke e shikuar, ndërsa shikimi nuk ngopej dhe dëshironte t’i mbajë sytë të orientuar vetëm drejt saj. Ishte i ëmbël shikimi i përcjellë me lutjet e gjuhës, dhe në fund duke përfunduar me ballin në tokë. Ai shikimi i parë drejt Qabesë, më bëri të harroj ekzistimin tim në këtë botë, duke më dërguar në botën e parajsës dhe në mesin e njerëzve të mirë. Shikimi që, i pushtuar nga ngazëllimi, sikur jetoja në ëndrrën më të mirë me sytë e ndritur drejt saj që hijeshia e saj më merrte edhe të pamurit. Tavafin që bëja, i veshur me të njëjtat rroba si gjithë të tjerët, më dha ndjesinë e njeriut më të lumtur në botë. Të medituarit mbi të, bazuar në librat e lexuar dhe në ligjëratat e dëgjuara, m’i parafytyronte burrat e mirë që kishin qenë këtu para meje, të cilët ishin falur, kishin kryer haxhin dhe umrenë dhe të cilët kishin kryer adhurime, pikërisht në këtë vend që unë ndodhesha tani. Një krahasim i bukur në hapësirë, megjithatë na ndante koha, dhe pikërisht na bashkonte ky vend. Ndjenja që ndodhesha në vendin e bekuar, dhe në shoqërinë e njerëzve të mirë, më hapte zemrën drejt bamirësisë dhe shpresës për të fituar shpërblimin. Ndjenja që isha duke ecur aty ku kishin ecur ata para meje, bënte që zemra të m’i thur lutjet për t’i takuar në botën tjetër. Një ëndërr e mbështjellë me petkun e realitetit, që pikërisht në shikimin drejt Qabesë, më zgjonte nga gjumi. Bukurinë që Zoti ia kishte dhënë Qabesë, e zgjonte të menduarit rreth saj dhe e ngjallte përmallimin për të. Zemra, edhe pse e gëzuar nga ajo që ndiente, sërish mbetej pa fjalë kur pyetej ta përshkruante bukurinë që përjetonte. Ishte një shije e zemrës që për gjuhën si mjet komunikimi ishte e pashpjegueshme. Edhe fryma ndalej nga kthjelltësia që depërtonte nëpër poret e ndjenjave kur shijohej bukuria e saj. Sytë mbetën të ngulitur në punën që kishte bërë Ibrahimi a.s., ndërkohë që zemra sa nuk dilte nga vendi si rrjedhojë e lutjeve që gjuha i thoshte vazhdimisht. Sexhdeja në pllakën e freskët të betonit i jepte ngrohtësi zemrës duke e ushqyer shpirtin me besimin në Të dhe duke i përjetuar rrezet e diellit që binin pikërisht mbi mua. Intervali bukur i gjatë kohor duke qëndruar në këtë pozitë e lartësonte shpirtin drejt qiellit me madhërimet që i takojnë Atij. Balli, duke e ndier nevojën për sexhdenë, ngushëllimin e gjente në lotët që rrëke binin në pllakën ku balli zinte vend. Namazi i cili më dhuroi shijen më të mirë të ndier deri atëherë, m’i la kujtimet që vazhdimisht e ngacmojnë përmallimin tim. Ky adhurim më lidhi me të dhe reagimet e zemrës i bënte me kohën e zërit të myezinit. Vlera e madhe e tij për ta kryer në Qabe, përbënte motivimin që çdo vakt të jem aty duke e harruar lodhjen dhe rrëmujën që shkaktonte udha. Zëri i ëmbël që ushtonte në të katër anët e Qabesë mblidhej qetësisht në folenë e zemrës për t’ia mundësuar shpirtit ta ndiejë ëmbëlsinë e namazit. Melodia e bukur, rrjedhshmëria në të lexuar dhe shikimi drejt Qabesë, e nxitnin shpirtin të lundrojë nëpër ujërat e besimit dhe aty të pushojë qetë. E ndiej si dhuratën më të mirë që Zoti më bëri duke më ftuar si mysafir i Tij për ta vizituar vendin më të mirë që ekziston. Të shikuarit e Qabesë, aq sa e përmallonte syrin, po aq e nxiste akoma më tepër për ta shikuar. Një shikim, megjithatë, i ndarë në dysh, i pari, i ndërtuar nga miku i Zotit, dhe i dyti, unë si mysafir i Zotit. Prandaj, mendoja që kjo ishte një mrekulli e Zotit e ndërtuar në tokë që robi i Tij ta ndiejë afërsinë me Të duke bërë tavafe rrotull saj. Malli të merrte edhe sikur vazhdimisht do ta shikoje, dhe do ta ndieje afërsinë me të, edhe sikur të ndodheshe larg. Adhurimet më afronin, ndërsa lutjet kishin thur ritmin e tyre që gjithnjë i theksonin nevojat, duke i përmendur të gjallët dhe të vdekurit, me shpresën që pranimi i tyre ishte i garantuar. Koha e sabahut, nën errësirën e natës dhe në shushurimën e lutësve, më gjente i ulur në sexhadenë time me duart i kthyer drejt qiellit. Lutjet që gjithnjë e më shumë shtoheshin në karvanin e kërkesave të zemrës, shpesh më mungonin fjalët për t’i paraqitur të gjitha ato. Ndonjëherë i jepja hapësirë zemrës të lutej pa thënë asgjë, vetëm t’i shushurit kërkesat e saj, ndërsa unë këtë moment e përcillja me shikimin e Qabesë. Megjithatë, kur u vinte radha lutjeve për vajzat tona, Anesa dhe Erda, lotët flisnin në vend të fjalëve. Kjo ndarje, mall të thellë na la në zemër, si dy lule që akoma pa çelur mirë, po lënë gjurmë në lutjet tona për to. I gëzuar ku isha, ndërkaq, i mërzitur që lutjet duheshte t’i bëjë për falje dhe për bashkim në ahiret, në vend që për fat dhe për lumturi. Ky ishte momenti më i vështirë, në mungesë të tyre duke qenë në vendin e bekuar, në të njëjtën kohë, më i ëmbli, me shpresën se do të pranohen lutjet, dhe të takohemi në botën tjetër. Para se uji i zemzemit të futej në gojë, nga goja dilnin lutjet e shoqëruara me shikimin e Qabesë dhe të stolisura me fjalët e zemrës. Ky ujë që sado që pija prej tij, më shtonte oreksin të pijë akoma, gjithë këtë kohë duke e lagur gjuhën paraprakisht me lutje, më pas me ujë. Shija e tij u jepte shije edhe lutjeve që zakonisht përfundonin me rrjedhje lotësh. Ky vend më mori mendjen duke ia mundësuar të jetojë me të në kujtime, ndërsa mua duke më robëruar në meditimet për të.

Blerim Muhaxheri

0 474

Për këto shtatë arsye, përgojimi është një mëkat i madh

1- Para se gjithash, ai që merret me përgojim ka shkelur urdhrin e Allahut të Madhëruar, i cili thotë: “Dhe mos përgojoni njëri-tjetrin” [El-Huxhurat: 12];

Dhe përgojimi është një prej mëkateve të mëdha.

2. Të preokuposh veten me të metat e të tjerëve do të thotë të kthehesh prapa dhe të merresh me të shkuarën, pra ai në këtë rast ka dëmtuar shumë të tashmen dhe të ardhmen e tij. Kjo është një formë e prishjes së aftësive dhe braktisje të shumë veprave të mira.

3- Dijetarët kanë thanë: Koha është pasuri, prandaj humbja e kohës që ju ka dhënë Allahu është humbje e shumë dobive që nuk mund të vlerësohen me para. Kështu që kjo veçori nuk ndihmon aspak njeriun në ngritje të gjendjes së tij ekonomike e shoqërore.

4- Njeriu racional e i mençur në esencë nuk pranon t’i lejojë vetes të imitojë fjalët, veprimet dhe të metat e tjerëve? Ai që merret me përgojim është një nga arsyet që do t’i shkaktojë përbuzje e nënçmin. Ai që sot ty t’i përmend të metat e tjerëve, nesër do të përmend të metat tua tek dikush tjetër.

5- Kush i përmend të metat e të tjerëve në mungesë, i heq të drejtën atij për t’u mbrojtur dhe kjo është një nga mënyrat e pengimit të procesit të drejtë të gjykimit. E nuk është fare e sinqertë e as e guximshme, duhet të mësohemi që të flasim (me) njëri-tjetrin e jo (për) njëri-tjetrin.

6- Të mësuarit e gjuhës me përmendjen e të metave të të tjerëve është në të vërtetë ngrënia e mishit të njeriut, kushdo që e bën këtë është ulur nën nivelin e jetës njerëzore dhe është mësuar të përvetësojë natyrën e bishave grabitqare, ndërkohë që shumë lloje kafshësh ikin nga kjo; Islami përpiqet që ta stimulojë e ta zhvillojë e ta ngritë njerëzoren.

7- Kush i ekspozon të metat e një individi ose të një grupi në mënyrë nënçmuese, shpeshherë do të privohet nga aftësitë e tija dhe të mirat që i ka dhënë Allahu, qoftë ai t’i ekspozojë ato me fjalë apo me gjeste, bullizuesi është i kërcënuar me dënim.Ndalo përgojimin sepse ky veprim sjell apo hap dyer të shumta të të këqijave.

Përkthim Hoxhë Shpend Zeneli

0 380

“Kush e do takimin me Allahun, Allahu do ta dojë takimin me të, e kush e urren takimin me Allahun, Allahu e urren takimin me të.” Ajo (Aisheja) tha: Unë thashë: o i dërguar i Allahut, urrejtja e vdekjes? Ne të gjithë e urrejmë vdekjen! Ai tha: “Nuk është kështu, por nëse besimtarit (pas varrimit) i jepet myzhde për mëshirën e Allahut, për kënaqësinë e Tij dhe Xhenetin, ai e do takimin me Allahun, e Allahu e do takimin me Të, e nëse jobesimtarit i është dhënë lajmi për dënimin dhe zemërimin e Allahut, ai e urren takimin me Allahun dhe Allahu e urren takimin me Të.”

Transmetues: Aisheja, nëna e besimtarëve.
E shënon: Ibën Hiban, Burimi: Sahih Ibën Hiban. Faqja ose numri: 3010.

S’ka dyshim se kjo botë është vendbanim i përkohshëm, dhe se bota e ahiretit është vendbanim i përhershëm dhe se ne jemi në këtë botë si udhëtarë.
Në këtë hadith, Pejgamberi (sal-lAllahualejhivesel-lem), thotë se kush e do takimin me Zotin, Zoti do ta dojë takimin me të; Sepse kjo dashuri rezulton me shpërblim e lumturi nga Allahu për të, dhe kush e urren takimin me Zotin, Zoti e urren takimin me të; si pasojë e kësaj urrejtjeje është shpërblimi me ndëshkim dhe dënim.
Dashuri e vërtetë ndaj takimit me Të është dhënia përparësi jetës së përtejme (ahiretit) ndaj kësaj bote dhe mospëlqimi i qëndrimit të gjatë në këtë botë dhe njëkohësisht përgatitja për t’u larguar prej saj.
Ajo çfarë nënkuptohet me takimin është: t’ia mësyjë njeriu botës tjetër dhe të kërkojë atë që është te Allahu, e nuk është për qëllim kërkimi i vdekjes, sikur që e kishte kuptuar në fillim nëna e besimtarëve Aisheja, (Allahu qoftë i kënaqur me të), për shkak se askush nuk e pëlqen vdekjen nga vet natyra e krijimit të njerëzve, kështu që ai, (sal-lAllahu alejhi ve sel-lem) i shpjegoi asaj se ajo që synohet nuk është ajo, por ajo që synohet është se kur besimtarit i vjen vdekja, ai merr lajme të mira nga Allahu i Madhëruar në lidhje me shpërblimin e mirë që e pret, pra nuk ka diçka më të dashur për të se ajo, kështu që ai e do takimin me Allahun dhe Allahu e do takimin me Të. Sa i përket jobesimtarit kur i vjen vdekja, ai sheh para syve të tij atë që i premtoi Zoti i tij për dënim dhe ndëshkim dhe nuk ka asgjë më të urryer se kjo, ai e urren takimin me Allahun dhe Allahu e urren takimin me Të.
Në një hadith thuhet: Shpërblimi është sipas llojit të punës; Ai (Allahu) e këmbeu dashurinë me dashuri dhe urrejtjen me urrejtje.
Në hadith është nxitja për atë që ka premtuar Allahu i Madhëruar në botën tjetër.
Dhe në hadith potencohet atributi i dashurisë dhe urrejtjes për Allahun e Madhëruar në atë mënyrë sikur që i takon Atij, i Lartësuar dhe pa të meta është Ai.

Përkthim hoxhë Shpend Zeneli