Arhiva MujoreFebruary 2015

0 1847

Katër janë obligim: të fillosh me bismilah, ushqimi hallall, të jesh i kënaqur me atë që ke përpara prej ushqimit dhe falënderimi për dhuntinë.

Katër janë sunet: drejtimi këmbës së djathtë dhe ulja mbi të majtën, ngrënia para vetit, ngrënia me tre gishtërinjtë e dorës se djathtë (nëse ushqimi është prej atyre ushqimeve që hahet me dorë) dhe lëpirja e gishtërinjve në fund të ushqimit .
Katër janë nga edukata: pastrimi i duarve para dhe pas ushqimit, ngrënia me kafshata te vogla, përtypja e ushqimit dhe mos shikimi në fytyrë ndaj atyre që hanë para teje .

Hasen Basri- Allahu e mëshiroftë.

Shqipëroi: Valdet Kamberi

0 1649

Falënderimi i takon Allahut. Atë e falënderojmë dhe prej Tij ndihmë dhe falje kërkojmë. Kërkojmë mbështetje tek Allahu nga të këqijat e shpirtit dhe të këqijat e veprave tona. Atë që e udhëzon Allahu, nuk ka kush që e humbë dhe atë që e humbë, nuk ka kush ta udhëzojë. Dëshmoj se s’ka të adhuruar me të drejtë veç Allahut, i Cili është i Vetëm dhe i pa shok, dhe dëshmoj se Muhamedi është rob dhe i Dërguar i Tij. Salavati dhe selami qofshin mbi të, mbi familjen dhe shokët e tij, si dhe mbi të gjithë ata që e pasojnë atë dhe kapen për Sunetin e tij deri në Ditën e Gjykimit…

O ju muslimanë, Allahu i krijoi krijesat me fuqinë e Tij, udhëzoi nga ta atë që dëshiroi me meritën e Tij, devijoi nga ta atë që dëshiroi me drejtësinë e Tij, dhe të gjithë atë e shënoi në Levhi Mahfudh: “Është Ai që ju krijoi juve, e megjithatë, disa prej jush janë mohues e disa besimtarë”. Tegabun 2.

E qartësoi rrugën e të lumturve dhe të mjerëve, i lavdëroi të devotshmit dhe i qortoi jobesimtarët dhe na paralajmëroi nga cilësitë e tyre. I qartësoi në Kuran veprat e jobesimtarit dhe besimin e tij të prishur dhe moralin dhe sjelljen e tij të keqe.

Nga cilësitë e jobesimtarit është se ai e mohon ringjalljen, nuk e pranon Ditën e Kiametit, nuk i beson caktimit të Allahut, pikëllohet tepër gjatë belave dhe fatkeqësive, nuk shpreson aspak në Allahun, humbja e shpresës dhe dëshpërimi janë veçoritë e tij: “Shpresën në mëshirën e Allahut nuk e humb askush, përveç jobesimtarëve”. Jusuf 87.

Kur flet, gënjen: “Përkundrazi, ata që nuk besojnë e quajnë atë gënjeshtër”. Inshikak 22. Mendjemadhësia dhe të mashtruarit, janë karakteri i tij: “Mohuesit janë pre e mashtrimit (të shejtanit)”. Mulk 20. Argumentet, mësimet dhe këshillat, i refuzon. Me zili, zemra e tij është e stërmbushur. I urren besimtarët për begatit e dhuruara dhe shpreson që ato sa më shpejt t’i largohen: “Ata që mohojnë, si ithtarët e Librit, ashtu edhe paganët, nuk dëshirojnë që t’ju zbresë ndonjë e mirë nga Zoti juaj”. Bekare 105.

Nga zilia e tij e fëlliqur tenton që ty të devijon, e të ringjallesh me të në Xhehenem: “Ata dëshirojnë që edhe ju të mos besoni, ashtu siç nuk besojnë vetë dhe të bëheni të njëjtë me ata”. Nisa 89. Natën muslimanëve tenton t’i bën dredhi e ditën t’i mashtron, dëmin e tyre e ka synim dhe marrjen e begative nga ta e shpreson: “Nëse ju mposhtin, ata do të jenë armiqtë tuaj e do t’i zgjasin duart dhe gjuhën e tyre për t’ju lënduar ju, sepse dëshirojnë që ju të bëheni jobesimtarë”. Mumtehine 2.

Armiqësia shihet qartë në fytyrën e tij dhe në të folurit e tij. Zemërimi i tij ndaj muslimanëve është i madh, shpirti i tij ndaj tyre reflekton vetëm se sherr dhe atyre kurthe çdoherë u bën: “Në të vërtetë, ata ngrenë kurthe, por dhe Unë ua pres me kurth”. Tarik 15-16.

Paraqitet si besnik dhe me moral e karakter të mirë, mirëpo pas gjoksit të tij fshihet tradhtia dhe urrejtja, për të cilën na lajmëron Allahu dhe thotë: “Urrejtja shfaqet në gjithçka që del prej gojës së tyre, kurse ajo që fshehin në zemrën e tyre, është edhe më e madhe”. Ali Imran 118.

E paraqet gënjeshtrën në sinqeritet dhe tradhtinë në besnikëri: “Ata ju kënaqin me fjalë, ndërsa zemrat e tyre ju kundërshtojnë”. Teube 8. Polemizon shumë në të kotë dhe të vërtetat i fsheh. Kurthet e tij kundër muslimanëve janë të rënda dhe të mëdha, po Allahu me fuqinë e Ti të gjitha ia dështon: “Por kurthet e mohuesve janë të dënuara të dështojnë”. Gafir 25.

Nënshtrimi i jobesimtarëve është nënçmim, kurse mosnënshtrimi i tyre është krenari. Allahu i Madhëruar i tha të Dërguarit të Tij, lavdia dhe paqja e Allahut qofshin mbi të: “O i Dërguar! Kije frikë Allahun dhe mos i dëgjo jobesimtarët dhe hipokritët!”. Ahzab 1.

Dituria e tyre në dynja është e përkufizuar. Ibën Tejmije, Allahu e mëshiroftë, thotë: “Të gjitha veprat e jobesimtarëve dhe të gjitha çështjet e tyre, patjetër të kenë ndonjë pengesë e cila i pengon që ato t’i bëjnë dobi. Të gjitha çështjet e tyre ose janë të shkatërruara ose të mangëta”.

Kurse për sa i përket ahiretit, ata janë injorantë të mëdhenj rreth saj. Allahu i Madhëruar thotë: “Ata dinë vetëm anën e dukshme të kësaj jete, ndërsa për jetën tjetër janë të pakujdesshëm”. Rum 7, dhe thotë: “por shumica e tyre janë të paditur”. Enam 111.

Pasuria e tyre dhe fëmijët e tyre janë sprovë e madhe për ta. Synimi i tyre nga dynjaja është të kënaqurit, të ngrënit dhe të pirit. Ushqimi dhe pijet e tyre janë pa bereqet, me pak nuk ngopen. I Dërguari i Allahut, lavdia dhe paqja e Allahut, thotë: “Jobesimtari han edhe pinë sa për shtatë persona, kurse muslimani han dhe pinë me një stomak (sa për një person).

Kurse ushqimi i besimtarit është i bekuar. I Dërguari i Allahut, lavdia dhe paqja e Allahut, thotë: “Ushqimi i dy personave i mjafton treve, dhe ushqimi i tre vetave i mjafton katër personave”.

Nga vet fakti se ata janë larg dritës së udhëzimit, ata janë të përçarë në grupe. Ata nuk pajtohen në mendime, ndryshojnë në ideologji dhe për ta na rrëfen Krijuesi i tyre: “E, nëse ia kthejnë shpinën asaj, atëherë sigurisht që do të përçahen. Por Allahu të mjafton ty (Muhamed si mbrojtës) kundër atyre. Ai i dëgjon dhe i di të gjitha”. Bekare 137.

Mospajtimet dhe përçarjet e tyre do të jenë prezente në mesin e tyre deri Ditën e Kiametit edhe atë me argument nga Kurani: “Ne kemi futur ndërmjet tyre armiqësi dhe urrejtje deri në Ditën e Kiametit”. Maide 64.

Ai është frikacak kur ballafaqohet me armikun, dhe një muslimanë në betejë i mundën dy nga ta. Allahu i Madhëruar thotë: “Kështu, nëse ka prej jush njëqind të qëndrueshëm, ata do të mundin dyqind (mohues) dhe, nëse nga ju janë një mijë (të qëndrueshëm), me vullnetin e Allahut”. Enfal 66.

Ata porosisin në koprraci, nuk japin lëmoshë dhe në gostinë e mysafirëve janë të rëndë. Allahu i Madhëruar thotë: “(e as) ata që janë koprracë, të cilët kërkojnë që edhe të tjerët të bëhen koprracë dhe fshehin atë që ua ka dhuruar Allahu nga mirësitë e Tij. Ne kemi përgatitur për mohuesit ndëshkim poshtërues”. Nisa 37.

Jobesimtari mirësinë e pengon, haramin e han, begatitë e Allahut nuk i falënderon dhe argumentet e Allahut i mohon: “Ata e dinë dhuntinë e Allahut, por pastaj e mohojnë, se shumica e tyre janë jobesimtarë”. Nahl 83.

Jobesimtari jeton në errësirë dhe në devijim, zemrën e ka të vulosur, sytë të mbuluara me perde, veshët e shurdhër, nuk e dëgjon të vërtetën dhe nuk e sheh udhëzimin. Shejtanët e udhëheqin kah gjynahet, i pason epshet dhe pasionet, vepron dhe punon kurse ato nuk i pranohen dhe për to nuk shpërblehet. Në dynja humbet e mashtrohet, kurse në ahiret dënohet. Allahu nuk e donë dhe atë e armiqëson: “Ndërsa kur Allahu e urren një rob, e thërret Xhibrilin dhe i thotë: ‘Vërtet Unë e urrej filanin, prandaj urreje edhe ti. Atëherë Xhibrili e urren atë e pastaj thërret ndër banorët e qiellit: ‘Vërtet Allahu e urren filanin, prandaj urrejeni atë.’ Atëherë atë e urrejnë banorët e qiellit dhe si rrjedhojë e urrejnë edhe njerëzit në tokë.”

Imam Ahmedi, Allahu e mëshiroftë, thotë: “Kur shoh jobesimtar i mbylli sytë nga frika se po e shoh armikun e Allahut”.

Ankohen shpirti i tij, gjynahet i shkaktojnë dhembje, gjoksin e ka të ngushtuar dhe është i privuar nga të shijuarit e ëmbëlsisë së imanit. Mallkimi mbi të është i caktuar dhe zemërimi i Allahut i garantuar dhe ata janë nga krijesat e Allahut më të këqija. Allahu për ta thotë: “Ata janë krijesat më të këqija”. Bejine 6.

Kurse për sa i përket numrit të tyre në tokë, ata janë shumica. Allahu i Madhëruar thotë: “ndonëse shumica e njerëzve nuk besojnë”. Hud 17.

I Dërguari i Allahut, lavdia dhe paqja e Allahut qofshin mbi të, thotë: “Allahu i Madhëruar do të thotë (Ditën e Kiametit): ‘O Adem. Ademi do të përgjigjet: ‘Leb-bejke ve Sa’adejke (Ja ku jam, të përgjigjem! E gjithë mirësia është në Dorën Tënde!)’ Allahu do t’i thotë: ‘Nxirri mënjanë njerëzit që do të hyjnë në Zjarr! “. Ademi do t’i thotë: ‘O Allah, sa do të jenë njerëzit e Zjarrit?’ Allahu do t’i thotë: ‘Në çdo një mijë vetë nxirr 999 (për t’i futur në Zjarr)”. Me një transmetim tjetër: “Në çdo njëqind vetë nxirr 99 (për t’i futur në Zjarr)”.

Kur vdes jobesimtari, rehatohen robërit dhe vendet. I Dërguari i Allahut, lavdia dhe paqja e Allahut qofshin mbi të, thotë: “Besimtari kur vdes rehatohet nga lodhjet dhe mundimet e dynjasë duke u nisur kah mëshira e Allahut, kurse me vdekjen e jobesimtarit rehatohen robërit dhe vendet dhe pemët dhe kafshët”.

Jobesimtari shpreson të jeton gjatë, deri më njëmijë vite. Kur i afrohet exheli, e urren atë. Melekët kur ia marrin shpirtin jobesimtarit, i bien në fytyrë dhe shpinë dhe kur lëshohet në varr, varri i tij fillon e ngushtohet derisa atij i futen kockat tek njëra – tjetra. I bihet me çekiç nga hekuri, derisa çdo gjë e dëgjon të bërtiturit e tij, përveç njerëzve dhe xhindeve. Me një transmetim tjetër përcillet: “Po ti bihej malit me të, do të bëhej rërë”. I shtrohet varri tij me zjarr dhe dënimi i vjen vazhdimisht. Kur ngritët nga varri për të llogaritur, fytyra e tij është e zezë, si katran, i frikësuar ecën në mesin e krijesave me fytyrë. Enesi, Allahu qoftë i kënaqur me të, përcjell se një njeri e pyeti të Dërguarin e Allahut, lavdia dhe paqja e Allahut qofshin mbi të, se si ringjallet jobesimtari me fytyrën e tij? Iu përgjigj: “A nuk është e mundur që Ai që e bëri të ecën me dy këmbë në tokë, ta bën të ece me fytyrën e tij Ditën e Kiametit”.

Zinxhirët i lidhen në qafë dhe prangoset, në këtë gjendje ecën i etur për ujë, as nuk mundet të fol e as të shikon e as të dëgjon. Nga ai largohet shoqëria e dynjasë dhe ai ikën nga ata: “Tashmë ne nuk kemi asnjë  dërmjetësues (tek Allahu) e as ndonjë mik të ngushtë!”. Shuara 100-101.

Ushqimi i tyre është nga zekumi, pija e tyre nga uji i vluar i Xhehenemit, i cili ua copëton zorrët, dhe ju hedhet poashtu edhe mbi kokë dhe ua djeg lëkurën dhe të gjithë atë që e kanë në barqet e tyre.

Trupat dhe dhëmbët e tyre janë të mëdhenj. I Dërguari i Allahut, lavdia dhe paqja e Allahut qofshin mbi të, thotë: “Dhëmballa ose dhëmbi i syrit të jobesimtarit ne Xhehenem është sa Kodra e Uhudit (e cila kodër është përball Medinës), kurse trashësia e lëkurës së tij është sa udhëtimi tri ditë”.

Me një transmetim tjetër: “Largësia midis dy krahëve të jobesimtarit, kur ai hyn në zjarr, është sa udhëtimi tri ditë i kalorësit të shpejt”.

Këto ishin disa nga cilësitë e jobesimtarëve dhe nga gjendja e tyre dhe shpërblimi i tyre.

Cilësi të liga dhe të fëlliqura, për këtë arsye frikoju të mos biesh në to. I Dërguari i Allahut, lavdia dhe paqja e Allahut qofshin mbi të, thotë: “Nxitoni në vepra të mira para se të paraqiten sprovat (fitnet) sikur nata e errët, gdhihet njeriu besimtar dhe ngryset jobesimtar, ose ngryset besimtar dhe gdhihet jobesimtar. Do ta shesë ndonjëri prej jush fenë e tij për një kotësi bote”.

O ju muslimanë, jeni të kujdesshëm nga përngjasimi i jobesimtarëve dhe kapuni për rrugën e të devotshmëve. Faleni namazin dhe përkujdesuni që atë ta falni në xhamia me xhemat.

Përngjasimi i jobesimtarëve në pamje të jashtme e detyron përngjasimin edhe në të brendshmen. Përngjasimi i tyre është shkak i përngjasimit me ta në moral dhe në sjellje të ligë dhe është shkak që të afron dhe të mbjell dashuri ndaj tyre në brendësi.

Për këtë arsye ruaju nga përngjasimi me ta, largoju moralit dhe sjelljes së tyre. Bëhu krenar me fenë tënde dhe tento që ata t’i thërritsh në Islam dhe në udhëzim.

SHEJH ABDULMUHSIN EL KASIM

Nga arabishtja: Irfan JAHIU

0 2042

Pse nuk falesh, kur e di se Allahu i Madhëruar të urdhëron ta falish namazin.

Pse nuk falesh kur e di se namazi ishte porosia e fundit e Muhamedit, lavdia dhe paqja e Allahut qofshin mbi të, para vdekjes së tij.

Pse nuk falesh, kur e di se namazi është çelësi i çdo mirësie.

Pse nuk falesh, kur e di se ai që nuk e fal namazin është në Xhehenem së bashku me gjynahqarët dhe jobesimtarët.

Pse nuk falesh, kur e di se namazi i lan gjynahet.

Pse nuk falesh, kur e di se përkujdesja për namaz është rruga për të hyrë në Xhenet.

Pse nuk falesh, kur e di se namazi është gjëja e parë nga veprat për të cilën do të japish llogari Ditën e Kiametit.

Nga arabishtja: Irfan JAHIU 

0 2127

I Dërguari i Allahut, lavdia dhe paqja qofshin mbi të, në një hadith të shenjtë përcjell nga Allahu i Madhëruar i cili thotë: “E kam ndarë namazin ndërmjet Meje dhe robit Tim në dy gjysma, dhe ai (robi) do ta fitojë atë për të cilën është lutur“.

– Kur robi thotë: “El hamdu lil-lahi rabbil alemin”, (Çdo lavdërim i përket Allahut, Zotit të botëve).

Allahu u thotë: “Robi Im më lavdëroi”. 

– Kur robi thotë: “Er-rahmanir-rahim”, (të Gjithëmëshirshmit, Mëshirëplotit).

Allahu u thotë: “Robi Im më lartësoi“.

– Kur robi thotë: “Maliki jeumid-din”, (Sunduesit të Ditës së Gjykimit).

Allahu thotë:  “Robi Im më nderoi”. 

– Kur robi thotë:  “Ijjake na’budu we ijjake nesta’in”, (Vetëm Ty të adhurojmë dhe vetëm prej Teje ndihmë kërkojmë).

 Ai thotë:  “Kjo është ndërmjet Meje dhe robit Tim dhe robit i takon ajo të cilën e kërkon”. 

– Kur robi thotë: “Ihdinas-siratal mustekim, siratal ledhine en amte alejhim, gajril magdubi alejhim we led-dalin”,(Udhëzona në rrugën e drejtë! Në rrugën e atyre që u ke dhuruar mirësi e jo në të atyre që kanë shkaktuar zemërimin Tënd, as në të atyre që janë të humbur)

Ai thotë: “Kjo është për robin Tim, dhe ai do ta ketë atë që e ka kërkuar”. 

Përshtati: Irfan Jahiu

 

0 1674
  1. Sure e cila zbriti pas sures Zumer, posedon 85 ajete, llogaritet sure Mekije përpos dy ajeteve: 56,57 që janë Medenije, cila është ajo sure?

– Sureja el Gafir.

  1. Cila sure zbriti pas sures Dharijat?

– Sureja el Gashije.

  1. Të përmendurit e vëllait tënd atë që ai e urren dhe jo në prezencë të tij, çfarë llogaritet kjo në Islam?

– Llogaritet Gibet.

  1. Muhamedi alejhi selam ka thënë: “Kush na ……. nuk është prej nesh”, plotëso hadithin?

– Kush na tradhton nuk është prej nesh.

  1. Kush ishte sahabiu i cili u quajt: I pastruari nga melekët?

– Handhale bin Ebi Amir,- Allahu qoftë i kënaqur me të.

  1. Ceke një nga emrat e Allahut?

– El Gafar (Falës i Madh).

  1. Një nga emrat që i don Allahu është edhe emri……?

– Abdurrahman.

  1. Kush lexoi për herë të parë haptas Kur’an në Meke?

– Abdullah ibn Mes’udi,- Allahu qoftë i kënaqur me të.

  1. Pejgamberi i cili foli edhe pse ishte foshnje?

– Isai, alejhi selam.

10. Vendi ku tubohen muslimanët në kohën e Haxhit, kush nuk prezenton aty nuk i pranohet Haxhi, si quhet ky vend?

– Vendi quhet Arafat.

11. Cila sure zbriti e para nga Kur’ani?

– Sureja el Alek.

12. Ceke një nga emrat e Allahut?

– El Adlu( I drejti).

13. Kush u quajt e sinqerta, vajza e të sinqertit?

– Aisheja, vajza e Ebu Bekrit,- Allahu qoftë i kënaqur me ta.

14. Kush ra shehid në luftëra i pari nga muslimanët?

– Ubejde ibnul Harith,- Allahu qoftë i kënaqur me të.

15. Allahu thotë: ” Kur erdhi pranë i verbëri.”(Abase: 2), kush është për qëllim i verbëri?

– Abdullah bin Umi Mektum.

16. Kush ishte i pari i cili shkruajti mbi shkaqet e zbritjes së ajeteve të Kur’anit?

– Ali ibn Medini,- Allahu qoftë i kënaqur me të.

17. Kush vdes i fundit nga krijesat e Allahut?

– Meleku i vdekjes.

18. Cili është namazi i cili pranohet edhe pa ezan dhe pa ikamet?

– Namazi dy Bajramave.

19. Kush është komentatori më i njohur i Kur’anit?

– Abdullah ibn Abasi,- Allahu qoftë i kënaqur me të.

20. Muhamedi alejhi selam thotë: “Më i miri prej jush është ai i cili e mëson Kur’anin dhe…..?

– ” Më i miri prej jush është ai i cili e mëson Kur’anin dhe ua mëson të tjerëve.”

AUTOR: FET-HU RRAHMAN MUHAMED HASEN EL XHEMIL

NGA ARABISHTJA: SUAD B. SHABANI.

0 1264

Një ditë nga ditë fillova të qaj nga gjynahet e shumta dhe të mirat e pakta, dhe nga syri më doli loti dhe më tha: Çka ke o robi i Allahut?

I thash: Po kush je ti?!

Më tha: Unë jam loti jot!

E pyeta: Po ty, kush të nxori?!

Mu përgjigj: Nxehtësia e zemrës sënde!!  –I habitur e pyeta: Nxehtësia e zemrës sime?!! Po kush e ndezi zemrën time me zjarr?!

Gjynahet dhe mëkatet e tua, mu përgjigj!

Po a ndikon gjynahu në nxehtësinë e zemrës sime?!  –Mu përgjigj: Po si jo. A nuk e ke lexuar lutjen e të Dërguarit të Allahut, lavdia dhe paqja e Allahut qofshin mbi të, ku thotë: “O Zoti im, më pastro nga gjynahet e mia me ujë, akull dhe borë”.            Mëkatet e robit  e ndezin zemrën me flakë, kurse zjarri nuk fiket përveç se me ujë të ftohët apo akull apo me borë.

I thash: Unë po ndjej në shpirt ngushtësi dhe mërzi.

Më tha: Kjo vjen si pasojë e gjynaheve të cilat janë të rrezikshme për njeriun, për këtë arsye pendohu o robi i Allahut!

Iu ankova dhe i thash: Në zemër gjej ngurtësi, ti si dole nga syri im?!

Kjo vjen nga vet natyrshmëria e shpirtit, o robi i Allahut!!

Po cili është shkaku i ngurtësisë që e gjej në zemrën time?!

Më tha: Dashuria ndaj dynjasë dhe të kapurit për të. Dynjaja është sikurse gjarpri, të habit butësia e tij, kurse të mbyt helmi i tij. Njerëzit kënaqen me butësinë e dynjasë, kurse nuk e vërejnë helmin e saj vrasës.

I thash: O loti im, sqaroma qëllimin e helmit të dynjasë?!

Mu përgjigj: Epshet e ndaluara, gjynahet dhe mëkatet dhe pasimi i shejtanit … kush e shijon helmin e saj, helmohet zemra e tij.

E pyeta: Po si ta pastrojmë zemrën nga helmet e ndryshme?!

Mu përgjigj: Me pendim të vazhdueshëm kah Allahu i Madhëruar … dhe me udhëtim kah vendet e pendimit dhe të penduarve nga gjynahet e tyre.

Allahu i Madhëruar me një hadith të shenjtë (kudsij) thotë: “O biri i Ademit, derisa të më lutesh Mua dhe të kërkosh nga Unë (falje), Unë do të fal!

O biri i Ademit, qofshin mëkatet e tua deri në qiell, nëse kërkon falje nga Unë,  Unë do të fal!

O biri i Ademit, nëse vjen te Unë me mëkate sa toka, pastaj më drejtohesh duke mos më bërë shok (në adhurim) Unë do të dhuroj falje po aq të madhe!”.

O Zoti jonë, na i fal mëkatet dhe na mëshiro dhe në fenë Tënde na përqendro.

Nga arabishtja. Irfan JAHIU

0 2528

Prej traditave të bukura në shkollat e mesme dhe në universitetet e Amerikës janë takimet vjetore në të cilët ish nxënësit takohen, këmbejnë informata. Flasin kush është martuar kush është bërë me fëmijë etj.

Në një takim të tillë, disa të diplomuar janë takuar me profesorin e tyre, tanimë plak. Pas viteve të gjata që kaluan qëkur i braktisën bankat e universitetit. Tanimë kishin jetë të suksesshme , stabilitet financiar, pozitë shoqërore. Pas përshëndetjes dhe formaliteteve të takimit filluan ofshamat dhe ankesat për presionet e punës dhe jetës e cila shkaktonte shumë strese.

Profesori u largua për disa çaste. U kthye me një ibrik me kafe dhe filxhanë të formave dhe ngjyrave të ndryshme. Filxhanë kinezë luksozë, filxhanë të melaminit, filxhanë nga qelqi i thjeshtë, filxhanë të kristalit, të plastikës. Disa prej tyre ishin me pamje të bukur dhe me çmim të lartë që gjinden vetëm në shtëpitë e aristokracisë, por kishte edhe të tillë që i ka çdo shtëpi madje edhe ato të varfrat.

Mësuesi foli dhe tha urdhëroni, çdokush le të shërbej vetën dhe pasi të gjithë e zgjodhën nga një filxhan tha: a nuk e vërejtët se si i zgjodhët filxhanët e bukur dhe i anashkaluat ato të thjeshtët???

Është normale që çdokush ta kërkojë atë që është më e mirë dhe pikërisht këtu qëndron shkaku i brengës dhe shqetësimit.

Ajo për të cilën vërtetë keni nevojë është kafeja dhe jo filxhani. Të gjithë shpejtuat ti merrni filxhanët e shtrenjtë dhe të bukur duke shikuar se çfarë filxhani ka marr shoku juaj.

Të themi kushtimisht sikur jeta të ishte kafeja, atëherë posti, pasuria, pozita shoqërore do ishin filxhanët. Ato janë vetëm vegla dhe enë që e mbajnë jetën. Lloji i jetës (simbolikisht kafeja) është i njëjtë nuk ndryshon me ndryshimin e enës. Nëse përqendrohemi në formën e enës atëherë do ta humbim rastin të kënaqemi me shijen e kafes. Ju këshilloj më pak të përqendroheni te filxhanët (pasuria dhe pozitat) e më shumë te kafeja (jeta).

Realisht kjo është sëmundja nga e cila vuajnë shumë njerëz. Një kategori asnjëherë nuk e falënderon Allahun për gjendjen në të cilën është, pa marr

parasysh sukseset e arritura, sepse vazhdimisht i shikon të tjerët. Martohet me një grua të bukur dhe të moralshme por vazhdimisht mendon se tjetri është martuar me një grua më të mirë se vet gruaja e tij. Ulet në restorant, bën porosinë e ushqimit dhe në vend se të kënaqet me ushqimin e tij vazhdon ti përcjell ushqimet që i kanë porositur të tjerët duke thënë: ah sikur edhe unë ta kisha porositur atë ushqim.

Përktheu: M-r. Talha Kurtishi

0 1061

– Përpiqu që këtë program ditor të propozuar ta realizosh për çdo ditë:

  1. Fali pesë kohërat e namazit në kohën e vet të caktuar.
  2. Lexoi nga dy faqe Kuran.
  3. Bëje dhikrin e mëngjesit dhe të mbrëmjes nga libri “Mburoja e muslimanit”.
  4. Lexoi nga tre hadithe për çdo ditë nga libri “Rijadu Salihin”.
  5. Jep lëmoshë për çdo ditë nga pak kurse nëse ke familje jep edhe për ta lëmoshë për çdo anëtar të familjes nga pak.
  6. Ndërprite përgojimin dhe bartjen e fjalëve.
  7. Ec nga gjysmë orë në ditë.
  8. Përsose punën ku punon dhe vepron.
  9. Agjëro nga tre ditë për çdo muaj, fale namazin e  Duhasë (paradites) dhe fale  namazin e Vitrit para se me ra me fletë.
  10. Fali të gjithë muslimanët dhe kërko istigfar për ta çdo ditë.

Nga arabishtja: Irfan JAHIU  

 

 

0 946

            Nga Shejh Dr. Alevi bin Abdilkadir Es-Sekafij

            Muslimani i vërtetë ashtu sikurse mërzitet kur dëgjon për vdekjen e ulemave dhe davetçive që thërrasin njerëzit për tek Allahu, ai njashtu gëzohet kur të shkatrrohen pasuesit e bidatit dhe devijimit, e veçanërisht kur këta bidatçi ka qenë nga kokat, simbolet dhe ideatorët e bidatit, ngase me vdekjen e tyre thyhen lapsat dhe shkapërderdhen mendimet e tyre me të cilat ia ngatërronin çështjet njerëzve, e, të parët tanë të mirë (es-selafus-salih) nuk mjaftoheshin vetëm duke thirrur kundër tyre e duke ua tërhequr njerëzve vërejtjen prej tyre për së gjalli, po madje pas vdekjes së bidatçive e sqaronin gjendjen e tyre të realtë dhe e shfaqnin gëzimin që kishin për vdekjen e tyre, sikurse edhe e përgëzonin njëri-tjetrin për këtë.

            Buhariu dhe Muslimi kanë transmetuar në lidhjen me vdekjen e të tillëve, se i Dërguari i Allahut, -sal-lallahu alejhi ue selem!-, ka thënë:“Rahatohen prej tyre robërit, vendet, pemët e kafshët!”[1] E si të mos gëzohet muslimani për vdekjen e atij që i dëmtoi e shkatrroi robërit e Allahut dhe vendet e tyre?!

            Për këtë pra, kur doli haberi për vdekjen e Murisit të devijuar, Bishër b. El-Harith ishte në treg, e tha: “Sikur mos isha në vend publik, ky vend do ishte vend për sexhde e falënderim ndaj Allahut; Lavdi i qoftë Allahut i cili e bëri atë të vdekur!”[2]

            I është thënë Imam Ahmed ibën Hanbelit: “A është mëkat të gëzohesh për atë që i ndodhë pasuesve të Ibën ebi Duad[3]?” Ai tha: “E vallë, kush nuk gëzohet me këtë?!”[4]

Selemeh b. Shebib ka thënë: “Isha tek Abdurrezak El-San’anij; Aty na erdh lajmi për vdekjen e Abdulmexhidit. Atëherë tha: ‘Lavdi i qoftë Allahut që e rahatoi Umetin e Muhamedit, -sal-lallahu alejhi ue selem!-, prej Abdulmexhidit!”.[5] Kurse ky Abdulmexhidi është Ibën Abdulaziz bin ebi Revad, ishte një kokë prej kokave të irxhasë.

Kur Abdurrahman ibën Mehdiut, i erdhi lajmi për vdekjen e një bidatçiu të devijuar, ai tha: “Lavdi i qoftë Allahut që i rahatoi muslimanët prej tij!”[6]

Ibën Kethiri, në lidhje me njërin prej kokave të bidatit dhe dalaletit, ka thënë: “Në dhul-hixhe të këtij viti, Allahu i rahatoi muslimanët prej tij; U varros në shtëpinë e tij, e pastaj e zhvedosën tek varrezat e kurejshëve, e, Allahut i qoftë lavdi e falënderimi! Ehlu Suneti u gëzuan shumë me vdekjen e tij, e kështu ata e shfaqën falënderimin për Allahun, e që nuk gjeje ndryshe ndonjë prej pasuesve të Sunetit veçse duke e falënderuar Allahun”.[7]

Ky pra ka qenë qëndrimi i Ehlu Sunetit në raste kur dëgjonin për  vdekjen e ndonjërit prej kokave të bidatit dhe devijimit.

Disa njerëz mundohen të thonë të kundërtën, duke u argumentuar me atë që Ibën Kajjimi, -rahimehullah!-, ka transmetuar nga shejhu i tij, -Shejh’ul-Islam Ibën Tejmije-, në lidhjen me qëndrimin e tij mbi vdekjen e një hasmit të tij, citoj: “Erdha një ditë tek ai si sihariqtar duke i sjellur lajmin për vdekjen e njërit prej armiqëve të tij më të mëdhenjë, i cili njëherit ishte me hasmërinë dhe qederin më të rëndë kundrejt tij, e në këtë rast ai u hidhërua në mua, u vreros, e tha: “Inna lilahi ve inna ilejhi raxhiun!”; U çua, e shpejt e shpejt shkoi te familja e tij, i ngushëlloi, e u tha: “Unë për ju jam në vendin e tij…”[8] Kushdo që e analizon mirë këtë ngjarje, do të vërejë se nuk ka kurrfarë kundërthënie mes kësaj dhe asaj që cituam më parë, ngase prej zemërgjerësisë së tij, Shejh’ul-Islami nuk hakmirrej për vetvetën, ngase nxënësi i tij kur i erdhi me këtë lajm, ai e shfaqi gëzimin për vdekjen e njërit prej armiqve të tij, pra për shkak të të qenit të tij si armik i Shejh’ul-Islamit, e jo për shkak të të qenit e tij kokë prej kokave të bidatit dhe devijimit.

E, dje është vrarë njëri prej ulemave të devijimit: Muhamed Seid Ramadan El-Buti, e për këtë njerëzit e Tevhidit dhe Imanit u gëzuan, e si të mos gëzohen me vdekjen dhe shkatrrimin e atij që i dha fetva tagutit të Shamit që të vretë popullin e tij, kurse ata ushtarë kriminelë të sistemit nusejrij, i krahasoi e ngjasoi me sahabët, kurse për zemrën e tagutit të mëparshëm, Hafizin, -babain e Besharit-, ka pasë thënë se është e mbushur me iman! Për shtatëdhjetë vite ishte armik i njerëzve të Tevhidit, kurse në anën tjetër mbrojtës e përkrahës i bidatçive, të devijuarve, siç ishin kuburijinët (adhuruesit e varreve), e të tjerë. E shumë e shumë devijimeve e rrëshqitje të tjera e shoqëruan.

E për një të tillë me kësi gjendje, pse të mos gëzohemi me vdekjen e tij?!

Karshi këtij gëzimi, gjejmë njerëz, -fatkeqësisht!-, që janë mërzitur për të, e në të njëjtë kohë e lusin Allahun të çojë njerëz si ai, -Allahu mos iu përgjigjtë duasë së tyre!-; Për të tillët ekziston frika për fenë e fetarinë e tyre, ngase nuk ka një musliman që ka frikë Allahun dhe ka xhelozi për fenë e tij, e të mos gëzohet për vdekjen e dikujt që me të qenit e tij shkatrronte islamin, e me vdekjen e tij u shkatrrua një kazmë prej kazmave që punonte për këtë shkatrrim.

E lus Allahun të na gëzoje me vdekjen dhe shkatrrimin e çdo taguti, si dhe të atyre që iu ndihmojnë; E lus të na e bën të mundur që të vërtetën ta shohim si të vërtetë, -e të na furnizon pasimin e tij!-, si dhe të na e bën të mundur që të pavertetën ta shohim si të pavertetë, -e të na furnizon shmangien nga ai!-; E lus të na përforcon në fenë dhe Librin e Tij, si dhe në Sunetin e të të Dërguarit të Tij, -sal-lallahu alejhi ue selem!-.

Nga arabishtja: Mirsim N. Maliqi

Medine, 22.03.13

[1] Shënon Buhariu në “Sahih” (6512), Muslimi në “Sahih” (952), Nesaiu në “Sunen” (1930), Maliku në “Muvata” (571), Ahmedi në “Musned” (22069, 22085), Ibën Hibani në “Sahih” (3012), Bejhakiu në “Es-Sunen’ul-Kubra” (375) dhe “Shueb’ul-iman” (9264), Abdurrezaku në “Musanef” (6254), Ebu Nuejmi në “Hiljet’ul-evlija” (9094), e të tjerë. Sh. P.

[2] “Tarih el-Bagdad” (7/66) të Hatibit, “Lisan’ul-mizan” (2/308) të Ibën Haxherit.

[3] Koka e fitnes së bidatit që thërriste në akiden e prishur se gjoja Kurani është i krijuar. Sh. P.

[4] “Es-Sunne” (5/121) të Khalalit.

[5] “Sijeru ealami en-nubelai” (9/435) të Imam Dhehebiut.

[6] “Lisan’ul-mizan” (8/402), të Ibën Haxherit.

[7] “El-Bidaje ven-Nihaje “(12/338), të Ibën Kethirit.

[8]  “Medarixhus-Salikin” (2/345), të Ibën Kajjimit.

NA NDIQNI NË